اندیشه پاک

دلداري

gwmassy — Wed, 14 May 2008 18:32:13 GMT

به نام بزرگ خالق خوبي ها

هنوز دوماه از شروع امسال نگذشته،
امروز يكي ديگه از دوستامو از دست دادم،يعني باهام قطع رابطه كرد،چون يه دختر مجردم كه اومدم تهران،به خاطر اينجوري بودن شرايط زندگيم،به خاطر اينكه خانوادش نمي خواستن با اينطور دختري رابطه داشته باشه.بهم اس ام اس زد... .
دومين باريه كه تو اين مدت اينجوري داره دلم مي شكنه... .
مگه من اينجا چي كار كردم؟
جز اينكه از ساعت 8 تا 5 بعد از ظهر مي رم سركار،وقتي بر مي گردم اينقدر بايد بدوام كه به همه ي كارام برسم؟
جز اينه كه فقط از اينه اينجا بودنم خوشحالم كه حس مي كنم مي تونم پيشرفت كنم،مي تونم برم دنبال چيزايي كه دوست دارم؟
خودم به خودم دلداري مي دم،مي گم عب نداره،هنوز خدا هست،خوبه كه مي دونست چقدر دوستش دارمو اينجوري كرد... .

زنی که مردش را گم کرد

gwmassy — Fri, 09 May 2008 20:25:18 GMT

به نام بزرگ خالق خوبي ها

دومين پست امروزمه،عجيب اين روزها داستان صادق هدايت توي ذهنم تداعي مي شه:زني كه مردش را گم كرد.

بعد از ظهر رفتيم پارك لاله،اولش خيلي ذوق كردم،ولي بعدش همش حس مي كردم،هيچي جاي دريا رو نمي گيره،حتي تماشاي معصوميت بچه هاي مشغول بازي توي پارك.

يه جاي ديگه ام رفتم،مسجد نور،اماكن مذهبي آدم(آدم يعني مصي) رو خيلي آروم مي كنه.مسجد خيلي خوبيه با امكانات عالي و فضاي راحت و آروم و دلنشين.دقيقا دور ميدون فاطمي.

دلتنگي هاي MaSsy

gwmassy — Fri, 09 May 2008 14:35:18 GMT

به نام بزرگ خالق خوبي ها

نمي دونم تا چند وقت ديگه مي تونم كفشامو بپوشم،ولي حالا ديگه دوستشون دارم

دلم مي خواد اگر پاره ام شد،دوباره بدم كفاش بدوزه و از اول بپوشم،الاااااااان نزديك سه ماهه كه من مي خوام يه كفش نو بخرم،ولي هيچ كفشي نبوده كه دوست داشته باشم،يا توش راحت باشم،اينم پامو مي زد،ولي الان خوبه.

آقاي آيدين مي گه اينجا وبلاگ خودته،هرچي دوست داري مي توني بنويسي،ولي من هيچ وقت نفهميدم كاري كه فقط انجام دادنش واسه دوست داشتن خودم باشه،به چه درد مي خوره.

اين كه كفشام داره پاره مي شه و اينقدر ذوق دارم كه بگم من يه جفت كفش مندرس دارم كه دوستشون دارم به حال ديگري چه فرقي مي كنه؟

حوصلم سررفته،از تمام هفته ي كاري پيش فقط شنبه رو رفتم سر كار،بقيش مرخصي استعلاجي،از استراحت كردن خسته شدم!

دلم مي خواهد بدوم تا ته دشت بروم تا سركوه

دورها آواييست كه مرا مي خواند

حالا شعر مي گيم(يه قسمتايي به حالت دكلمه×× خونده بشه لطفا)

دلش ساحل دريا مي خواد

نوشين* و صحرا مي خواد

جنگل زيبا مي خواد

مي خوام برم انار جان

دلم يه روستا مي خواد

××صداي جيرينگ جيرينگ صدف هاي دريا

××باغچه كوچولوي خونمون،شاهي هاي بي حيا

تره و ريحون مي خواد

دلم لك زده با يه جونور واقعي حرف بزنم

مثلللللل گاو

بز،بز نه گوسفند

جوجه

يا يه مارمولك،كرم،تو بگو مگس،قورباغه

دلم براي عاطفه تنگ شده،آبجي كوچولوي 8 سالم،براي ريحانه

حالا خوبه فاطي اينجاست،وگرنه دغ مي كردم

يه عكسم دارم،منم با خونه ي خدا

واسه دلخوشي همه ي اينا خوبه

دلخوشي ها كم نيست:كودك پس فردا

مي دوني گاهي وقتا كه رويا پردازي هام گل مي كنه،مي گم يه روزي بچه هاي من اينجا رو مي خونن،وقتي درخت سبزبشه،به خودددددم مي گم تازه نوه هامم اينجا رو مي خونن...

بعد چي مي گن؟

الهي قربونشون برم

كاش كه اينقدر كه ذوق ديدن نسل هاي بعد از خودمو داشتم،دلم مي خواست ببينم فردا چه جوريه.

از امروز تمرين مي كنيم... .

بعضي وقتام دلم مي خواد يه خورده از سياست و مملكتداري و ... سر درارم،ولي هيچ جا به درد آدم نمي خوره،ههههههههههي همونقدر كه از دور و ورت بي خبر نباشي بسه.

مصي الان مي ره مي شينه يه ذره سهراب مي خونه،وسايلشو مرتب مي كنه

مصي ديگه ظهير الدوله نميره

سر قبر فروغ نميره

ديگه سر قبر هيچ مرده اي واسه زنده ها گريه نمي كنه

زنده ها بايد ارزششو داشته باشند،گرچه من تا حالا به هيچ آدمي بي ارزشي رو نسبت ندادم

زنده ها اگر مرد بودن...

اين اشك هميشه جاريه،حيف كه واسه يه دلتنگي بيخود ريخته بشه

...

ديگه برم

به ديدن يه دسته مرغابي يا غاز،يه شاليزارم قانعم

مرخصي بعديمو مي رم شمال،بعدشم مشهد.

*نوشين،فاطمه،سمانه،ميترا،سوگلي،فرشته،مارال:دلم واسه همشون تنگ شده،دوستاي شمالم،همكلاسي هام،براي خانوم ايزدي و حاج آقا(همسايه هاي خوابگامون)با درختا و پرتقالاشون... .

بيگانه

gwmassy — Thu, 08 May 2008 12:18:40 GMT

قلب سنگي ات

ناباورانه عاجز است از درك نيازم

احساسم

ديريست كه ديگر خبري نيست

از لطافت صادقانه ي كلامت!

اندیشه پاک massy

gwmassy — Fri, 18 Apr 2008 19:05:16 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

بزرگ خالق خوبی ها!این روزها اینقدر باهاش احساس غریبی می کنم که همش فکر می کنم،خدا هم باهام قهره،قهر!بچه گانه ترین واژه ای که آدم می تونه در مورد احساسش نسبت به یه وجود بزرگ داشته باشه،واژه ی دیگه ای پیدا نمی کنم،گرچه چندان اهمیتی نداره... .

روزی که می خواستم وبلاگمو بسازم چه دلخوش بودمو امیدوار،چقدر پر انرژی که اسمشو گذاشتم اندیشه پاک،هنوزم امیدوارم،ولی نه به درست شدن چیزایی که روحمو خسته می کنه.

یه چند وقتی نمی خوام اینجا بنویسم،خب اینروزا زیاد حالم خوب نیست،همش گریه،همش کابوس،نمی تونم پاک فکر کنم،پاک بنویسم،احساس بی حوصلگی،عادت دارم غم نوشته هامو تو دفترم بنویسم،فعلا اینجا حرفی واسه گفتن ندارم... .

کار کردن تنها چیزیه که فعلا آرومم می کنه.

ظهیر الدوله

gwmassy — Sat, 12 Apr 2008 15:47:25 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

من،اینجا برای نمرده ی تو گریه کردم

سر قبر همه ی این مرده ها برای زنده ی تو گریه کردم

فکر نمی کردم فضای امامزاده صالح اینقدر دلنشین باشه،حس خوب بودن توی حرم امام رضا رو داشتم.

دیگه اینکه به قول آقای افشار عصرای جمعه دلگیره.

اولین...

gwmassy — Thu, 10 Apr 2008 15:01:46 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

می خوام بنویسم، خیلی وقت ندارم ولی با خیلی حرف

شاید خیلی قشنگ نباشه با دلتنگی بخوام شروع کنم،ولی اونقدر همه چیز خوبه که تنها حس بدم،احساس دلتنگی که مدت هاست باهامه،شاید هنوزم نمی دونم باید باهاش چی کار کنم،راستی آدم با دلتنگی هاش چی کار می کنه؟

اونم برای کسایی که... .

بگذریم،امروز اولین آخرین روز هفته ی کاریم بود،اینجا(شرکت) رو دوست دارم،همکارامم همین طور،مدیرمونم دوست دارم،کارایی که انجام می دن و... .دیدگاهشون نسبت به خاک،وقتی می ری حس می کنی که خاک جون داره،شخصیت داره،باهات حرف می زنه... .

خوابگاهم بد نیست، تقریبا شبیه دانشگاه،نمی دونم خیلی با بچه های خوابگاه نیستم،نمی شناسم ولی راضیم.

خوبی غربت اینه که هرچقدر از آدما دور می شی به خدا نزدیکتر می شی

غریزه،نیاز،عقل،احساس

gwmassy — Tue, 01 Apr 2008 13:43:18 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

تضاد گیج کننده ایه بین پیدا کردن دلیل برای احساس و احساس برای دلیل،اینکه گاهی سعی می کنم،برای احساسات دلیل منطقی پیدا کنم و از طرف دیگه این خود احساسات هستند که دلیل منطقی خیلی رفتارها می شن.

اینجور وقتا نسبت دادن غرایر به دلیل بعضی رفتارها،چه احساسی و چه غیر احساسی کار آدم رو یه خورده راحتتر می کنه،اگرچه اگر بخوای گیر بدی،دلت می خواد بدونی دلیل غریزه چیه و چرا هست و میزان کیفیت و کمیتش چرا در انسان ها متفاوته و این تفاوت از کجا سر چشمه می گیره... .

خب فکر کنم باز هم نسبت دادن غریزه به ذات و سرشت انسان ها تا حدودی ذهن آدم رو آروم می کنه،

یعنی در کل علت منطقی احساسات رو تو رفتارشناسی یا به دلایل منطقی نسبت بدی یا به غریزه،

دیگه اینکه خود منطق و غریزه از کجا می یان باز جای سواله،مسلما منطق نسبی نشات گرفته از یه منطق مطلقه و غریزه مشتق شده از یه ذات و سرشت(اسما نه رسما)،و نهایتا همین منطق و غریزه و استعدادها و ...ا،زیر مجموعه ای می شن از صفات مطلق،چگونگی تشکیل این زیر مجموعه است که خصوصیات و تفاوت های فردی انسان ها رو باعث می شه.

از طرفی اعتقادات انسان ها به وجود خدا،خالق،وجود مطلق و ...،باعث می شه که دارندگی این صفات مطلق رو به خدا نسبت بدیم،و منطق و احساس و غریزه و هرچیزی که در و جود انسان هست به روح دمیده شده ای از طرف پروردگار.

بعید می دونم کسی تو این موضوع مشکل داشته باشه که عقل و منطق نسبی رو مشتق شده از

یه منطق مطلق بدونه، و نفهمیدن ها و ندونستن ها رو به خاطر همون ناقص بودن عقل و منطق انسان در نظر بگیره نه اینکه بخواد به خاطر ندونستن خودش نواقص رو به منطق مطلق ارجاع بده.

ولی با غرایز نمی شه اینجور برخورد کرد، خود غریزه رو نمی شه به یک غریزه مطلق نسبت داد(برای همینه مشتق شدن غریزه رو گفتم اسما،در واقع این علت غریزه است که مشتق شده نه خود غریزه)،چون که اینطوری دقیقا با همون صفات مطلق تضاد پیدا می کنه،خب ما غریزه رو وجود میلی در انسان می دونیم که باعث می شه حتی نا خودآگاه، انسان در صدد برآورده کردن نیازهاش باشه،این نیاز هم می تونه جسمی باشه و هم روحی،و خب چیزی هست که از اول در ذات انسان قرار داده شده ،میل به رفع گرسنگی،تشنگی،برطرف کردن نیازهای جنسی و ... .دارنده ی صفات مطلق نه نیاز داره نه روح ونه جسم به اون معنی که ما می شناسیم.

مثل اینه که بخوای بگی غریزه یه اختراعه،یه چیزی که اصلا وجود نداشته ولی علت داره و علتش وجود داره، با موجود شدن انسان به وجود اومده تا چگونگی این مخلوق رو اونجوری که خالق می خواد تکمیل کنه،بدون اینکه احتیاج باشه قبل از اون موجود دیگه ای اونها رو دارا باشه.

الان که فکر می کنم می بینم شاید وجود استعدادها و توانایی ها به خاطر میزان همین غرایز باشه،اینکه انسان ها برای برآورده کردن نیازشون یک سری توانایی ها رو از خودشون بروز می دن که ما بهش می گیم استعداد.

...

دیگه خسته شدم،باقی ماحصل تفکرات فیلسوفانمو بعدا می نویسم.

دارم فکر می کنم چرا اینقدر سرعت اینترنت خوبه،به خاطر اینکه امروز ۱۳ به دره،خب ما به خاطر اینکه ۴ روز پشت سر هم رفتیم صحرا،امروز رو فاکتور گرفتیم،یعنی اصلا انرژی بیرون رفتن نبود دوباره.

مهریه

gwmassy — Wed, 26 Mar 2008 11:57:43 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

می دونی پای دوست داشتن که در میون باشه،طبیعتا یه دختر خیلی بیشتر تحت تاثیر احساساتش قرار می گیره،البته به نظر من استثنا هم وجود داره حداقل در میزان کنترل احساسات.
دوستم می خواد ازدواج کنه،پدرش بهش اجازه نمی ده،سر موضوع مهریه،اولش اینکه خانواده ی داماد گفتن مهر،عندالاستطاعه باشه،پدرش گفت:نه،عندالمطالبه.اونام قبول کردن.ظاهرا 514 تا،حالا می گه1000 تا،یکی کمتر نه... .
حالام این دوست عاشق پیشه ی ما،گریه و زاری که اگر نشه،مجوز ازدواج بدون اذن پدر می گیرم،من که همش بهش می گم حالا یه خورده صبر کن،شاید درست شد.
نمی دونم شاید پدرش دلیلی برای خودش داره که نمی خواد بگه،ولی اینجوریم خیلی بده،من نمی دونم چه طوری گریه های دخترش رو می بینه ولی حتی باهاش حرف نمی زنه،بعدم می گه که فراموش می کنه.
مگه می شه یه آدم،احساساتش رو فراموش کنه،آدمی رو که دوستش داره،بهش دلبستگی داره... .
می دونی از مزخرفات این دنیا،موانع مسخره ایه که آدما خودشون سر راه خودشون می ذارن
دلایل مثلا منطقی خالی از منطقی که خودشون برای خودشون تعریف می کنن
حتی احکام دینی من درآوردی که برای خودشون می ذارن تا زندگی رو برای خودشونو بقیه سخت کنن
این وسط یکی مثل من همیشه گیجه...

برای به دست آوردن آماری که نشون دهنده ی میزان علاقه ی ایرانی ها به مطالب سکسی و اینکه عموما در جستجوی موضوعاتی از این قبیل هستند،اصلا لازم نیست آمار گیرهای خیلی واردی باشید،یا خیلی جستجو کنید،آمار وبلاگ منو ببینید تو وبگذر،بیشترین لینک دهنده مال یکی از پست های نهان زندگی(یه خانومی که تجاربش رو از سکس و استمنا می نویسه)خب به جای من باشید،فکر می کنید واقعا کسایی که از اونجا می یان دنبال چین!!!؟

دیروز اولین روز بهاری،توی طبیعت بکر رو گذروندم
یه کوه نسبتا درست و حسابی ام با بابامو،عمو و ... رفتیم.

امید،کافی نیست + واقع بینی

gwmassy — Fri, 21 Mar 2008 20:03:10 GMT

به نام بزرگ خالق خوبی ها

فکر می کنم خیلی چیزا تو زندگی باید دست به دست هم بدن تا اون اتفاق هایی بیفته که ما دوست داریم،به آرزو هامون و آرامشی که می خوایم،برسیم

من اصولا آدم امیدواری هستم،خیلی امیدوارم،به اینکه شرایط بهتر می شه،به اینکه آدم ها اصلاحپذیرند،به اینکه اگر بخوایم می تونیم به خیلی از چیزهایی که می خوایم برسیم و ... .

ولی امید،کافی نیست،تلاش هم لازمه،و وقتی تلاش می کنی،باید صبر هم داشته باشی،این راه مستقیمی که خیلی از آدم ها اسما بلدند،اینکه خدایا ما رو بکش راحتمون کن،به گمونم به خاطر بی تحملیه ما آدماست،یا به تعبیری عجله.

شایدم خستگی،راستی چرا بعضی وقتا هر چی فکر می کنی،نمی تونی بفهمی گیر کار کجاست؟بعدشم خسته می شی.

شایدم نمی خوای باور کنی.فکر کنم ناباوری نسبت به واقعیت ها خیلی بده.با وجود نسبی بودن همه چیز این دنیا،دلم می خواد یاد بگیرم،واقعیت ها رو همون طور که هست ببینم،و جایی که واقعیت ها رو نمی دونم و هیچ کس دیگه ام نمی دونه،خوش بین باشم.هیچ دلیلی نداره،وقتی واقعیت ها رو نمی دونیم،به خودمون بدبینی رو تلقین کنیم یا اجازه بدیم دیگران اینکار رو انجام بدن،یه نمونه ی سادش رو می گم:

تهران،توی ترافیک مونده بودیم،کمی جلوتر دعوا شده بود،صاحب یه ماشین میوه فروشی با چند تا آدم از یه ماشین دیگه که ظاهرا از قبل برای دعوا آماده بودن.صحنه ای که من دیدم دقیقا این بود:

یه نفر مدام چوب رو بالا می برد و پایین می آورد،خب مسلم بود که با تمام قدرتش داره به چیزی ضربه می زنه ،به خاطر جمعیت زیاد چیزی مشخص نبود،من که تا دیدم،وا رفتم،بغز کرده بودم،سرمم داشت گیج می رفت.

همون موقعم شاگرد راننده اتوبوس داشت می گفت:آااااخ کشت یارو رو،داغونش کرد،وای مرد، میوه فروشه افتاد تو جو ... .

بعدم مردی که چوب دستش بود،چوبشو انداخت تو ماشینشو،سوار شد رفت.

مردم یه خورده پراکنده شدنو،پلیس اومد،یه نفر از اون وسط با لباسای پاره پوره بلند شد،نمی گم کتک نخورده بود،ولی اون ضربه های محکم به اون نخورده بود،بلکه پرتقالاش بود!

بعدشم به خودم گفتم،دختر خل واسه هیچی چقدر خودتو اذیت کردی...