موجوداتي هستند يك سر و دوگوش و دقيقاً عين خودت با دو دست و دو پا ولي...

چندان فرقي ندارند با ددان چهار دست و پا و گاهاً با حشرات موذي...

و بعضي شان فراتر رفته اند از خلق و خوي حيواني و عجيبه الخلقه هايي هستند كه فقط و فقط بنا بر ظاهر مشابهشان با آدميزادگان آنها را انسان مي نامند....

و همين ظاهر انساني گاهاً حس همدردي و نوعدوستي آدم را تحريك مي كند براي دوست داشتنشان و براي بخشيدنشان.

ولي بي لياقت تر از اين حرف ها هستند و شايد بي نيازتر از  آنند كه بخشيده شوند و بي دركتر از آنكه اين نوع احساسات را بفهمند....

و خلاصه اينكه سخت است تشخيص انسان هاي واقعي و موجودات انسان نما...

و گاهاً توجيهاتي مي شنوي از سويشان كه مخت سوت مي كشد،از آن سياسيونش بگير تا جنايتكاران و...

و در اين وادي چقدر دلتنگ مي شوي و پر از حس تنهايي براي انسان زادگاني حقيقي

و من مدتهاست كه در پي عارفي عاقل مي گردم و نمي يابم...

مدتهاست به دنبال كسي مي گردم كه صادقانه هاي وجودش را باور كنم و نمي يابم....

دامني براي چنگ زدن...دستي براي گرفتن ... و نقطه ي اتكايي براي متكي بودن...

به دنبال كسي كه نه آرامش ظاهري كه درونش آرام گرفته باشد،كسي كه با نگاه كردنش بشود آرام گرفت...

آدم گاهي حتي دلش مي خواهد تمام اختيارش راببخشد به ازاي يك لحظه رهايي از ترديد در انتخاب هاي اختياري!در عوض اعتمادي مطلق به كسي به چيزي...