به نام بزرگ خالق خوبی ها
بزرگ خالق خوبی ها!این روزها اینقدر باهاش احساس غریبی می کنم که همش فکر می کنم،خدا هم باهام قهره،قهر!بچه گانه ترین واژه ای که آدم می تونه در مورد احساسش نسبت به یه وجود بزرگ داشته باشه،واژه ی دیگه ای پیدا نمی کنم،گرچه چندان اهمیتی نداره... .
روزی که می خواستم وبلاگمو بسازم چه دلخوش بودمو امیدوار،چقدر پر انرژی که اسمشو گذاشتم اندیشه پاک،هنوزم امیدوارم،ولی نه به درست شدن چیزایی که روحمو خسته می کنه.
یه چند وقتی نمی خوام اینجا بنویسم،خب اینروزا زیاد حالم خوب نیست،همش گریه،همش کابوس،نمی تونم پاک فکر کنم،پاک بنویسم،احساس بی حوصلگی،عادت دارم غم نوشته هامو تو دفترم بنویسم،فعلا اینجا حرفی واسه گفتن ندارم... .
کار کردن تنها چیزیه که فعلا آرومم می کنه.