دومين پست امروزمه،عجيب اين روزها داستان صادق هدايت توي ذهنم تداعي مي شه:زني كه مردش را گم كرد.

بعد از ظهر رفتيم پارك لاله،اولش خيلي ذوق كردم،ولي بعدش همش حس مي كردم،هيچي جاي دريا رو نمي گيره،حتي تماشاي معصوميت بچه هاي مشغول بازي توي پارك.

يه جاي ديگه ام رفتم،مسجد نور،اماكن مذهبي آدم(آدم يعني مصي) رو خيلي آروم مي كنه.مسجد خيلي خوبيه با امكانات عالي و فضاي راحت و آروم و دلنشين.دقيقا دور ميدون فاطمي.

به نام بزرگ خالق خوبي ها

نمي دونم تا چند وقت ديگه مي تونم كفشامو بپوشم،ولي حالا ديگه دوستشون دارم

دلم مي خواد اگر پاره ام شد،دوباره بدم كفاش بدوزه و از اول بپوشم،الاااااااان نزديك سه ماهه كه من مي خوام يه كفش نو بخرم،ولي هيچ كفشي نبوده كه دوست داشته باشم،يا توش راحت باشم،اينم پامو مي زد،ولي الان خوبه.

آقاي آيدين مي گه اينجا وبلاگ خودته،هرچي دوست داري مي توني بنويسي،ولي من هيچ وقت نفهميدم كاري كه فقط انجام دادنش واسه دوست داشتن خودم باشه،به چه درد مي خوره.

اين كه كفشام داره پاره مي شه و اينقدر ذوق دارم كه بگم من يه جفت كفش مندرس دارم كه دوستشون دارم به حال ديگري چه فرقي مي كنه؟

حوصلم سررفته،از تمام هفته ي كاري پيش فقط شنبه رو رفتم سر كار،بقيش مرخصي استعلاجي،از استراحت كردن خسته شدم!

دلم مي خواهد بدوم تا ته دشت بروم تا سركوه

دورها آواييست كه مرا مي خواند

حالا شعر مي گيم(يه قسمتايي به حالت دكلمه×× خونده بشه لطفا)

دلش ساحل دريا مي خواد

نوشين* و صحرا مي خواد

جنگل زيبا مي خواد

مي خوام برم انار جان

دلم يه روستا مي خواد

××صداي جيرينگ جيرينگ صدف هاي دريا

××باغچه كوچولوي خونمون،شاهي هاي بي حيا

تره و ريحون مي خواد

دلم لك زده با يه جونور واقعي حرف بزنم

مثلللللل گاو

بز،بز نه گوسفند

جوجه

يا يه مارمولك،كرم،تو بگو مگس،قورباغه

دلم براي عاطفه تنگ شده،آبجي كوچولوي 8 سالم،براي ريحانه

حالا خوبه فاطي اينجاست،وگرنه دغ مي كردم

يه عكسم دارم،منم با خونه ي خدا

واسه دلخوشي همه ي اينا خوبه

دلخوشي ها كم نيست:كودك پس فردا

مصي الان مي ره مي شينه يه ذره سهراب مي خونه،وسايلشو مرتب مي كنه

مصي ديگه ظهير الدوله نميره

سر قبر فروغ نميره

ديگه سر قبر هيچ مرده اي واسه زنده ها گريه نمي كنه

زنده ها بايد ارزششو داشته باشند،گرچه من تا حالا به هيچ آدمي بي ارزشي رو نسبت ندادم

زنده ها اگر مرد بودن...

اين اشك  هميشه  جاريه،حيف كه واسه يه دلتنگي بيخود ريخته بشه

...

ديگه برم

به ديدن يه دسته مرغابي يا غاز،يه شاليزارم قانعم

مرخصي بعديمو مي رم شمال،بعدشم مشهد.

ناباورانه عاجز است از درك نيازم

احساسم

ديريست كه ديگر خبري نيست

از لطافت صادقانه ي كلامت!