مرغ وحشي كه مي رميد ازقيد    با همه زيركي به دام افتاد

     همه از دست غير ناله كنند   سعدي از دست خويش فرياد

------------------------------------------------------------------------------

        تو را ناديدن ما غم نباشد   كه در خيلت به از ما كم نباشد

من از دست تو در عالم نهم روي   وليكن چون تو در عالم نباشد

   عجب گر در چمن برپاي خيزي   كه سرو راست پيشت خم نباشد

  من اول روز دانستم كه اين عهد   كه با من مي كني محكم نباشد

كه دانستم كه هر سازگاري   پري را با بني آدم نباشد

-----------------------------------------------------------------------------

بيار اي لعبت ساقي نگويم چند پيمانه

كه گر جيحون بپيمايي؛نخواهي يافت سيرابم

مرا از دنيي و عقبي همينم بود وديگر نه

كه پيش از رفتن از دنيا دمي با دوست دريابم

نگفتي بي وفا يارا كه دلداري كني ما را

الاگر دست مي گيري؛بيا كز سرگذشت آبم

---------------------------------------------------------------------------

هزار بي دل مشتاق را به حسرت آن

كه لب به لب برسد؛جان به لب رسانيدي

محل وقيمت خويش آن زمان بدانستم

كه بر گذشتي و ما را به هيچ نخريدي

هزار بار بگفتيم و هيچ در نگرفت

كه گرد عشق مگرد اي فقير و گرديدي

تو را ملامت رندان و عاشقان سعدي

دگر حلال نباشد كه خود لغزيدي

به تيغ مي زد و مي رفت و باز مي نگريست

كه ترك عشق نگفتي سزاي خود ديدي

به نام بزرگ خالق خوبی ها

فکر می کنم موفق شدم تا حدودی احساساتم رو با عقلم آشتی بدم

اگر به احساسات به منزله ی یه حس درونی که نتیجه برداشت انسان از محیط و روابطش هست نگاه کنیم،در واقع برای تصمیم گیری ها و منطق انسان می تونه کمک باشه به شرطی که عقل به عنوان حس بیرونی عمل کنه، یعنی تاثیراتی که آدم روی محیط می ذاره و همینطور عکس العملهاش نتیجه درک احساسات توسط عقل و بعد ابراز باشه(یه جورایی اول از فیلتر رد می شه).

اینکه خود احساسات انسان رو وادار نکنه به خودش دروغ بگه(خواسته یا ناخواسته مثل لجبازی یا بدبینی)و نتیجه تلقینات،جوی که توش قرار می گیره،وابستگی ها و... نباشه شاید بیشتر از هرچیزی به تجربه آدم بر گرده یا استفاده از تجربه دیگران یا استفاده از یک الگوی رفتاری،به هرحال درحالت بدش بعد از چند بار تجربه و ایجاد شدن خود به خود احساست منفی نسبت به اون تجربه بالاخره آدم خودش به این نتیجه می رسه که از نظرش رو عوض کنه وازعقلش استفاده کنه البته اگر حداقل یک در صد تو زندگی بخواد از عقلش استفاده کنه وگرنه هستن آدمایی که شاید یه اشتباه رو خیلی تکرار کنن ولی بازم...( بدترین حالتشم این که سر آدم به سنگ بخوره فقط خدا کنه سرش نشکنه یا ضربه مغزی نشه)

اینجاست که انسان به حکم انسان بودنش اشتباه می کنه و به حکم انسان بودنش برای جلوگیری از ضرر ودفع خطر فکر می کنه و تصمیم می گیره وتا حد امکان سعی می کنه اشتباه رو حتی در صورت عدم رضایت احساس تکرار نکنه.

می تونم تقریبا بگم اصلا نیازی به توجیه احساس نیست.وقتی که انسان برای زندگی در اجتماع (عرف)بفهمه که دیگران ازش انتظار عکس العملهای منطقی دارن حتی نحوه ابراز احساساتش یا باید قید اجتماع رو بزنه (که اینجوری ام یه حس درونی رو می کشه)یا اینکه فرمون احساسات رو بده دست عقلش.

در مورد قانون که منظورم قانون طبیعت،عین ریاضی می مونه وتوش خبری از انعطاف نیست و فکر می کنم انعطاف پذیرترین موجود توی طبیعت خود انسان باشه، دو تا انتخاب داره یا با وجود تمام سختی ها شرایط رو می پذیره و باهاشون کنار می یاد و سعی می کنه اتفاقات ناهنجار که ممکن روی احساساتش تاثیر بذاره روی رفتارش تاثیر نذازه(برای بقا) یا این که خودت بکشی با پای خودت بری جهنم.

تکلیف دینم که معلومه نمیشه هم خدا رو داشت هم خرما.یا نگه داشتن اعتقادات درست یا ابراز احساسات کاذب می گم کاذب چون می دونم تو دینی که من دارم وجود احساسات درست جزئی از الزامات و حتی اعتقادات هست.

می دونی چی سخته این که به این حرفا عمل کنی